LEX VAN WEREN

Ik leerde Lex van Weren kennen in 1979. Ik zong als zanger bij de Nederlandse Opera en gasteerde bij vele operette-verenigingen in Noord Holland. Bij een van deze verenigingen ontmoette ik hem. Hij was reeds gepensioneerd en omdat hij nu eenmaal niet zonder muziek kon, bood hij als dirigent zijn diensten aan bij een operette-vereniging in Amsterdam.

Ik had eerlijk gezegd nog nooit van hem gehoord en toch was hij in de Nederlandse muziekwereld een bekende verschijning.

Geboren op 13 maart 1920 in Den Haag, als kind van joodse ouders, werd hij bekend als dirigent van het City Theaterorkest in Amsterdam.

Het City Theater was in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw een van de meest levendige uitgaansplekken van de stad. Het was een grote, moderne bioscoop/theaterzaal met een capaciteit van circa 1800 bezoekers en een orkestbak waarin het City Theaterorkest speelde.

Voordat de hoofdfilm begon traden allerlei artiesten op die live werden begeleid door het orkest, onder leiding van Lex van Weren. Het gaf het bioscoopbezoek een bijna variétéachtige sfeer. Het combineerde film, live muziek en architectonische grandeur – iets wat in Nederland vrijwel uniek was.

Verder speelde Lex van Weren jarenlang voor de radio en de toen in opkomst zijnde televisie. Grote populariteit verwierf hij met het belangeloos spelen voor charitatieve doeleinden, zoals de nacht van de Witte Bedjes, een initiatief van Parool-journalist Henri Knap, met als doel geld in te zamelen voor Sinterklaascadeautjes voor zieke kinderen.

Wegens zijn grote verdienste voor de Nederlandse lichte muziek was Lex van Weren een van de eersten die van de Stichting Conamus een gouden harp ontving.

Lex  van Weren werd vanuit kamp Westerbork op transport gesteld en kwam terecht in Auschwitz.
In mijn tweedelige podcast - De trompettist van Auschwitz - kunt u beluisteren hoe hij de hel van Auschwitz heeft overleefd.
In mijn lezingen vertel ik het verhaal van Lex van Weren en van Sally Perel.